Coğrafyaların İşgalinden Zihinlerin İfsadına

Dünya coğrafyası, sömürgeci güçlerin kendi çıkarları doğrultusunda inşa ettiği uluslararası nizamın, askerî paktların ve kültürel dayatmaların gölgesinde tarihinin en büyük buhranlarından birini yaşamaktadır. Bugün küresel ölçekte yaşanan haksızlıkları, askerî işgalleri, insan eliyle üretilmiş ekonomik krizleri ve sistematik ahlaki yozlaşmayı doğru bir zaviyeden okumak ancak vahiy eksenli sahih bir fikrî ve siyasî ferasetle mümkündür. İnsanlığı karanlığa sürükleyen bu çok boyutlu kuşatmanın askerî ayağını NATO (Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü) oluşturmaktadır. Kurulduğu günden bu yana kamuoyuna bir "savunma ve güvenlik paktı" olarak lanse edilen bu askerî ittifak, esasen Batılı sömürgeci güçlerin küresel hegemonyasını korumak, kapitalist nizamın hamiliğini üstlenmek ve zengin yer altı kaynaklarına sahip coğrafyaları kontrol altında tutmak için kullandığı devasa bir askerî aygıttır. Afganistan'dan Irak'a, Balkanlar'dan Libya'ya kadar uzanan müdahale tarihi, bu paktın girdiği topraklara huzur ve istikrar değil; yalnızca kan, gözyaşı, bölünme ve kaos getirdiğini açıkça ortaya koymaktadır. Üye ülkelerin kendi savunma ve stratejik kararlarını bu sömürgeci merkeze ipotek etmesi ise bağımsız siyasi iradenin küresel odaklara teslim edilmesiyle sonuçlanmaktadır.

Sömürgeci güçler, askerî paktlar aracılığıyla coğrafyaları boyunduruk altına alırken mazlum halkların kaynaklarını yağmalamakta ve kendi kurdukları bu sömürü düzenini uluslararası hukukun arkasına sığınarak meşrulaştırmaya çalışmaktadır. Zira bu güçler için dışarıdan askerî baskıyla boyunduruk altına alınan toplumların, zamanla içeriden de fikrî ve ahlaki açıdan zayıflatılarak direnç noktalarının kırılması, sömürü düzeninin kalıcılığı adına stratejik bir zorunluluktur. Ancak küresel sömürgeciliğin hedefi yalnızca toprakları işgal etmekle sınırlı değildir; bu askerî kuşatmayı tamamlayacak şekilde toplumların zihnini, kültürünü ve en önemlisi ahlaki yapısını da ifsâd etmeyi amaçlamaktadır.

Son dönemde Türkiye dâhil olmak üzere birçok İslam beldesinde yaygınlaşan eşcinsellik; fıtrata, aileye ve toplumsal mukaddesata tamamen aykırı olan sapkın fikir ve akımların pervasızca zemin bulmaya çalışması, bu organize kültürel savaşın en somut yansımasıdır. İnsan yaratılışını sabote eden, nesli kurutmayı hedefleyen ve toplumsal ahlakı kökünden sarsan bu sapkınlıkların "özgürlük", "bireysel haklar" ve "modernleşme" maskeleri arkasına gizlenerek dayatılması, küresel lobilerin ve Batılı sivil toplum kuruluşlarını doğrudan fonlamaları ve diplomatik himayeleriyle gerçekleşmektedir.

Gençliği fikrî bir boşluğa sürükleyen, aile kurumunu değersizleştiren bu ahlaki erozyona karşı mücadele, yalnızca yüzeysel tedbirlerle veya hukuki düzenlemelerle kazanılamaz; zira sorun köklüdür ve ancak toplumun sahih değerler etrafında yeniden bilinçlendirilmesi ve bu ifsat projelerine karşı fikrî bir barikat kurulmasıyla aşılabilir. Toplumsal yapıyı ayakta tutan en temel kale olan aile ortadan kaldırıldığında, toplumların sömürgeci güçlere karşı direnecek hiçbir iç kalesi kalmayacaktır.

Küresel güçler bir yandan askerî aygıtlarıyla coğrafyaları dizayn edip diğer yandan ahlaki yozlaşmayı yaygınlaştırırken, eş zamanlı olarak İslam coğrafyasının mazlum beldelerini derin bir sessizliğe, yalnızlığa ve sistematik bir unutuluşa mahkûm etmektedir. Gazze'de on yıllardır süren, bugün ise soykırım boyutuna ulaşan Siyonist vahşet ve abluka, uluslararası hukukun ve küresel kurumların iki yüzlülüğünü, sömürgeci nizamın ise vahşi karakterini tüm çıplaklığıyla gözler önüne sermektedir. Kendi topraklarında parya durumuna düşürülmek istenen Gazzeli Müslümanlar, modern dünyanın gözleri önünde açlığa ve katliamlara maruz bırakılmaktadır. Benzer şekilde, Doğu Türkistan'da Çin zulmü altında inançları, dilleri ve iffetleri yok edilmeye çalışılan milyonlarca Uygur Müslümanı, küresel ekonomik çıkarlar ve siyasi dengeler uğruna uluslararası arenada adeta görmezden gelinmekte, unutulmaya terk edilmektedir. Suriye'de, Yemen'de, Somali'de, Sudan'da, Afganistan'da, Bosna-Hersek'te, Arakan'da ve Keşmir'de dökülen her damla kan, bu adaletsiz dünya düzeninin insanlığa verecek hiçbir değerinin kalmadığının tescilidir. Siyasi menfaatler uğruna feda edilen bu canlar, ümmetin üzerine çöken bu dağınıklık ve sessizlik perdesi yırtılmadığı sürece kanamaya devam edecektir. Netice itibarıyla; sömürgeci askerî ittifaklar, toplumu içten çürütmeyi hedefleyen ahlaki ifsat hareketleri ve mazlum beldelerin yalnızlığa terk edilmesi aynı bozuk nizamın farklı cephelerdeki yansımalarından ibarettir.

Bu gidişatı durdurmanın ve insanlığa yeniden adaleti sunmanın tek yolu, ümmetin kendi köklü değerlerine, fikrî ve siyasî bağımsızlığına sarılarak tek bir vücut hâlinde ayağa kalkmasıdır. Bu yek vücut oluşu sağlayacak olan da kuşkusuz Müminlerin kalkanı olan Raşidi Hilafet Devletinfen başkası değildir.