Köklü Değişim Kadın Kolları İstanbul Üsküdar Temsilciliğinde  "Ramazan: Ümmet Olma Zamanı" Başlıklı Program Gerçekleştirildi

1.jpeg

Köklü Değişim Kadın Kolları İstanbul Üsküdar Temsilciliğinde  "Ramazan: Ümmet Olma Zamanı" Başlıklı Program Gerçekleştirildi

Program Betül Erörs'ün moderatörlüğünde Kur'an-ı Kerim ile başladı. Programın konuğu olan Esma Gül Yağmur Ramazan Ayının yüceliğini ve sevincini hissettiren kıymetli bir sunum gerçekleştirdi. Esma Gül Yağmur Ramazan Ayının ve Kadir Gecesinin ihyasına dair hadisler ve bilgiler vererek örnek teşkil eden reçetelerle sunumunu sonlandırdı. 

Konuklara Ramazana hazırlanma süreci yaşatan program kıyamda dua ile tamamlandı. Yoğun katılım ve alakanın olduğu programımıza gerek Telegramdan icabet eden, gerek bizatihi katılan tüm kardeşlerimize teşekkür ediyoruz. Rabbim razı ve memnun olsun.

"Ramazan: Ümmet Olma Zamanı" Başlıklı Program - Istanbul

Köklü Değişim Kadın Kolları Olarak Diyarbakır/Ergani'de Düzenlenen "Gazze'de Ateş Sönmüyor" Başlıklı Konferansa İştirak Ettik

600407736_1468465905279363_8207599650170256337_n.jpg

Köklü Değişim Kadın Kolları Olarak Diyarbakır/Ergani'de Düzenlenen "Gazze'de Ateş Sönmüyor" Başlıklı Konferansa İştirak Ettik

Köklü Değişimin organize ettiği konferans Kur'ân-ı Kerim tilavetiyle başladı. Ardından Eğitimci-Yazar Burhan Ercan selamlama konuşmasını gerçekleştirdi. 

Akabinde sözü devralan Eğitimci-Yazar Dr. Abdurrahim Şen, Gazze konusunda Ümmetin üzerine düşeni yaptığını ancak Müslümanların başındaki yöneticilerin sorumluluklarını yerine getirmediklerini ifade etti. 
Program yapılan dua ile sona erdi.

"Gazze'de Ateş Sönmüyor" Başlıklı Konferans - Diyarbakır

Köklü Değişim Kadın Kolları Olarak Ankara'da "Gazze'de Ateş Sönmüyor. Zulüm Bitmiyor." Başlıklı Basın Açıklamasına İştirak Ettik

595350264_1457500246375929_4525417587305619645_n.jpg

Köklü Değişim Kadın Kolları Olarak Ankara'da "Gazze'de Ateş Sönmüyor. Zulüm Bitmiyor." Başlıklı Basın Açıklamasına İştirak Ettik

Ankara Hacı Bayram-ı Velî Camii'nde öğlen namazından hemen sonra düzenlenen basın açıklamasına yüreği Gazze ile olan pek çok Müslüman iştirak etti. Müslümanlar "Ordular Aksa'ya, Mehmetçik Gazze'ye", "Trump'ın Planı Yüzyılın Yalanı", "Tek Ümmet, Tek Devlet, Tek Çözüm Hilafet" sloganlarıyla Gazze'nin sesi oldular.

Gazze'de Ateş Sönmüyor. Zulüm Bitmiyor. - Ankara

Köklü Değişim Kadın Kolları Olarak Köklü Değişim’in Antalya ve Gaziantep’te Düzenlediği “Gazze’de Ateş Sönmüyor. Zulüm Devam Ediyor.” Başlıklı Basın Açıklamalarına İştirak Ettik

596478345_1457507453041875_4940201560838031581_n.jpg

Köklü Değişim Kadın Kolları Olarak Köklü Değişim’in Antalya ve Gaziantep’te Düzenlediği “Gazze’de Ateş Sönmüyor. Zulüm Devam Ediyor.” Başlıklı Basın Açıklamalarına İştirak Ettik
Köklü Değişim Kadın Kolları olarak bizler de Antalya Muratpaşa Camii'nde ve Gaziantep Balıklı Meydanı'nda Gazze’deki kardeşlerimizin sesi olduk. Kâfirlerin ve yerli işbirlikçilerinin sözde ateşkeslerinin altında yatan gerçekleri ifşa ettik. Devam eden işgali gündemlerine almayan İslâm beldelerinin başındaki yöneticileri gerçek sorumluluklarını hatırlamaya çağırdık.

Gazze’de Ateş Sönmüyor. Zulüm Devam Ediyor. - Antalya ve Gaziantep

Köklü Değişim Kadın Kolları Olarak Köklü Değişim’in İstanbul'da Düzenlediği “Gazze’de Ateş Sönmüyor. Zulüm Devam Ediyor.” Başlıklı Basın Açıklamalarına İştirak Ettik

596524409_1457576609701626_5494867361343852755_n.jpg

Köklü Değişim Kadın Kolları Olarak Köklü Değişim’in İstanbul'da Düzenlediği “Gazze’de Ateş Sönmüyor. Zulüm Devam Ediyor.” Başlıklı Basın Açıklamalarına İştirak Ettik

Köklü Değişim Kadın Kolları olarak bizler de İstanbul Beyazıt Camii'nde Gazze’deki kardeşlerimizin sesi olduk. Kâfirlerin ve yerli işbirlikçilerinin sözde ateşkeslerinin altında yatan gerçekleri ifşa ettik. Devam eden işgali gündemlerine almayan İslâm beldelerinin başındaki yöneticileri gerçek sorumluluklarını hatırlamaya çağırdık.

Gazze’de Ateş Sönmüyor. Zulüm Devam Ediyor. - Istanbul

Köklü Değişim Kadın Kolları Olarak Köklü Değişim’in Düzce, Hatay ve Şanlıurfa/Siverek’te Düzenlediği “Gazze’de Ateş Sönmüyor. Zulüm Devam Ediyor.” Başlıklı Basın Açıklamalarına İştirak Ettik

593747413_1456482036477750_89947707216788692_n.jpg

Köklü Değişim Kadın Kolları Olarak Köklü Değişim’in Düzce, Hatay ve Şanlıurfa/Siverek’te Düzenlediği “Gazze’de Ateş Sönmüyor. Zulüm Devam Ediyor.” Başlıklı Basın Açıklamalarına İştirak Ettik

Köklü Değişim Kadın Kolları olarak bizler de Hatay’da Antakya TOKİ Camii’nde, Şanlıurfa/Siverek’te Kanlıkuyu Meydanında, Düzce’de Merkez Camii’nde Gazze’deki kardeşlerimizin sesi olduk. Kâfirlerin ve yerli işbirlikçilerinin sözde ateşkeslerinin altında yatan gerçekleri ifşa ettik. Devam eden işgali gündemlerine almayan İslâm beldelerinin başındaki yöneticileri gerçek sorumluluklarını hatırlamaya çağırdık.

Gazze’de Ateş Sönmüyor. Zulüm Devam Ediyor -  Düzce, Hatay ve Şanlıurfa/Siverek

Köklü Değişim Kadın Kolları İstanbul Avrupa Temsilciliği Kıymetli Yazar Sabiha Ateş Alpat ve Erdem-Der Yönetim Kurulu Başkanı Sayın Ayşe Şirin’i Ziyaret Etti

signal-2025-10-18-122542_002.jpeg

Görüşmelerde Ümmetin ortak problemleri ve çözüm yolları üzerine istişarelerde bulunuldu.

Nazik misafirperverliklerinden dolayı kendilerine Köklü Değişim Kadın Kolları olarak teşekkür ediyoruz. Rabbimiz buluşmamızı hayırlara vesile eylesin.

"İktidara Ortak Çağrı Söz Değil Hareket Bekliyoruz!" başlığı ile yürüyüş

555498860_1393273512798603_752385284485178834_n.jpg

"İktidara Ortak Çağrı Söz Değil Hareket Bekliyoruz!" başlığı ile Ankara'da Kocatepe Camii'nden Sıhhiye Meydanı'na yüzlerce Müslüman'ın katılımıyla gercekleşen yürüyüşe Köklü Değişim Kadın Kolları olarak bizde katıldık. Yürüyüş, yöneticilere yapılan çağrı ve dualarla son buldu.

"İktidara Ortak Çağrı Söz Değil Hareket Bekliyoruz!"- Ankara

İslam’da ayların belirlenmesi hilalin görülmesine dayanır. Her ayın başlangıcı gibi Ramazan ayı da hilalle başlar.

signal-2026-02-23-112817_002.jpeg

İslam’da ayların belirlenmesi hilalin görülmesine dayanır. Her ayın başlangıcı gibi Ramazan ayı da hilalle başlar. Bu durum yalnızca astronomik bir tespit değil, doğrudan şer’î bir hükümdür. Kur’an-ı Kerim’de Allah (svt) şöyle buyurur: 

**“Sizden kim o aya erişirse onu oruçla geçirsin” [Bakara, 2/185]**

***Resulullah (sav) ise meseleyi açık ve bağlayıcı bir şekilde ifade etmiştir:***
***“Hilali gördüğünüzde oruç tutun, onu gördüğünüzde bayram edin; hava kapalı olursa ayı otuza tamamlayın. ****”*** (Buhari, Müslim)**** 

Bu beyan, Ramazan’ın başlangıcının ve bitişinin hilalin görülmesine bağlandığını açıkça ortaya koymaktadır. Bu noktada hükmün dayanağı nassın kendisidir. İbadetin başlangıcı akli tahminle değil, şer’î delille sabittir.
Sahabe (ranhum) döneminde uygulamanın nasıl olduğuna dair rivayetler de bulunmaktadır. Bir seferinde bir kafile Medine’ye gelerek hilali gördüklerini haber vermiş, bunun üzerine Resulullah (sav) Müslümanlara iftar etmelerini emretmiş ve ertesi gün bayram namazına çıkmalarını bildirmiştir. (Ebu Davud, Tirmizi) Bu rivayet, başka bir yerde görülen hilalin haber yoluyla ulaştığında bağlayıcı olabileceğine işaret eder. Çünkü maksat, Ümmetin birlikte oruca başlaması ve birlikte bayram etmesidir. Nitekim ***Resulullah (sav), “Oruç tuttuğunuz gün oruçtur, bayram ettiğiniz gün bayramdır”*** ***(Tirmizi)*** buyurarak ibadetin cemaatle birlikte eda edilmesine dikkat çekmiştir.

Fıkıh alimleri, hilalin farklı beldelerde görülmesi meselesini ayrıntılı biçimde tartışmışlardır. İmam Şafii rahimehullah bazı durumlarda beldeler arası farklılığı dikkate almış, cumhur ulema ise bir beldede sabit olan rü'yetin diğer beldeler için de bağlayıcı olabileceğini ifade etmiştir. Bu yaklaşımların ortak amacı, Ümmetin ibadet zamanlarında birlik içinde hareket etmesini sağlamaktır. Çünkü Ramazan yalnızca bireysel bir ibadet değil, Ümmet bilincinin en güçlü şekilde hissedildiği aydır.
***Resulullah (sav)’in “İmam kalkandır; onun arkasında savaşılır ve onunla korunulur” (Buhari, Müslim)*** hadisi, Ümmetin bir otorite etrafında toplanmasının önemini göstermektedir. İmam bulunduğunda hilal ilanı tek merkezden yapılır, Müslümanlar birlikte oruca başlar ve birlikte bayram ederdi.
 
Günümüzde ise farklı kararların ortaya çıkması, Ümmetin ortak bir otorite etrafında birleşemeyişinin bir yansıması olarak görülmektedir. Ramazan’a girerken yalnızca hilal ihtilafını değil, Ümmetin yaşadığı nice ağır imtihanları da görüyoruz. Sayısız Müslüman bu mübarek aya savaşın, yoksulluğun ve baskının gölgesinde girmektedir. Oysa Ramazan rahmet ayıdır; rahmetin yeryüzünde güçlü şekilde hissedilmesi ise adaletin ve izzetin korunmasıyla mümkündür. Ümmetin başında bütün Müslümanları temsil eden bir halife bulunsaydı, Ramazan’a daha güçlü bir birlik ruhuyla girilir, mazlumların sesi daha gür çıkar, kararlar daha müşterek alınabilirdi.

Halife demek, parçalanmış coğrafyaların yeniden tek bir ümmet bilinciyle buluşması demektir. Hilal gökte nasıl tekse, Ümmet de hakikatte tektir. Onu bir arada tutacak, ihtilafları azaltacak ve gücü birleştirecek bir otoriteye olan ihtiyaç her Ramazan’da daha derinden hissedilmektedir.
Ramazan vahdet mevsimidir. Aynı sahur vakti, aynı iftar sevinci, teravihte omuz omuza saf tutuş, zekât ve fitreyle kardeşinin derdiyle dertlenmek… Bütün bunlar ümmet olmanın kuru bir söylem değil, ortak bir kulluk bilinci olduğunu gösterir. Hilalin bir yerde görülüp diğer beldelere ulaştırılmasıyla Ümmetin birlikte hareket etmesi de bu bilincin fiili tezahürüdür. Çünkü hilal gökte tek olduğu gibi, Ümmet de tektir.

Bu rahmet ayında ellerimizi semaya kaldırırken yalnızca kendi affımızı değil, Ümmetin vahdetini de talep etmeliyiz. Duamız şudur: Allah bu rahmet ayında Ümmete birlik, diriliş ve izzet nasip etsin; kalplerimizi vahdet üzere toplasın. Adaletin ve merhametin yeryüzünde yeniden güç bulduğu günleri bizlere göstersin.
Allahümme âmin.

Gökte Tek Hilal, Yeryüzünde Tek Ümmet

Seküler–liberal hayat tasavvurunun en belirgin özelliği, günahı gizlemek değil; onu estetikle meşrulaştırmaktır. 

sekuler.jpeg

Seküler–liberal hayat tasavvurunun en belirgin özelliği, günahı gizlemek değil; onu estetikle meşrulaştırmaktır. Modern dünyada kötülük artık karanlıkta ya da gizli bir şekilde işlenmez. Aksine ışıkların altında, yüksek çözünürlüklü ekranlarda, “özgürlük” ve “kendin olma” sloganları eşliğinde sunulur. Böylece haram, ahlaki bir sapma olmaktan çıkar; çağdaş hayatın doğal bir parçası gibi gösterilir.

Kapitalist tüketim kültüründe günah, pazarlanabilir bir ürüne dönüştürülür. Beden metalaştırılır, ilişkiler içerik hâline getirilir, mahremiyet ise “aşılması gereken bir tabu” olarak sunulur. Estetik burada masum bir süs değil, ideolojik bir araçtır. Çünkü güzel gösterilen sorgulanmaz; tekrar edilen normalleşir.
Kur’an-ı Kerim bu yöntemi asırlar öncesinden haber verir:
**“Şeytan onlara yaptıklarını süslü gösterdi.” (En‘âm, 43)** 
Bugün yaşanan tam olarak budur. Günah, şeytanî bir telkinle değil; senaryolarla ve algoritmalarla süslenmektedir. 

Modern düzenin dayattığı özgürlük anlayışı ise sınır tanımazlık üzerine kuruludur. İnsana, arzusunun önünde hiçbir engel olmaması gerektiği aşılanır. Oysa İslam’da özgürlük, hevanın serbest bırakılması değil; hevadan kurtuluştur. Kur’an-ı Kerim bu noktada uyarır:

**“Hevasını ilah edinen kimseyi gördün mü?” (Câsiye, 23)** 

Sınırların kaldırılması insanı yüceltmez; aksine onu arzularının esiri hâline getirir. Bu yüzden İslam, yalnızca fiili değil; kalbi ve yönelişi de muhasebeye tabi tutar.

Bu bağlamda haya, İslam ahlakının merkezinde yer alır. Haya, bastırılmışlık değildir. Haya; insanın kendini, bedenini ve kalbini koruma bilincidir. Resûlullah (sav) bu durumu açıkça ortaya koyar:

***“Haya imandandır.” (Buhârî, Îmân 3; Müslim, Îmân 58)*** 
Modern kültür ise hayayı gericilik olarak etiketler. Sınır koyan küçümsenir, sınırları aşan alkışlanır.
Daha tehlikeli olan ise ahlaki eleştirinin “yargılama” olarak damgalanmasıdır. Böylece münker yalnızca yayılmaz; dokunulmazlık kazanır. 

Kur’an bu toplumsal çöküşü şöyle tasvir eder:
**“Onlar işledikleri kötülükten birbirlerini men etmiyorlardı. Yaptıkları ne kötüydü!” (Mâide, 79)** 
Bu noktada mesele yalnızca bireysel zaaflar değildir. Sorun, günahı üreten ve yayan sistemin kendisidir. Çünkü bu sistemde helal–haram değil; kâr, haz ve tüketim esastır. Ahlak piyasaya, insan arzulara, hayat ise çıkarlara teslim edilmiştir.
İslam’ın sunduğu çözüm, yalnızca “iyi insan” yetiştirmekle sınırlı değildir. İslam, hayatın tamamına dair ölçü koyan bütüncül bir nizam teklif eder. Ahlakın korunması; medya, ekonomi, eğitim ve hukuk alanlarının İslami ölçülere göre düzenlenmesini gerektirir. Aksi hâlde birey, her yönden günahla kuşatılır.

***Resûlullah (sav) şöyle buyurur:
“Sizden kim bir kötülük görürse eliyle düzeltsin; buna gücü yetmezse diliyle; buna da gücü yetmezse kalbiyle buğz etsin. Bu, imanın en zayıf derecesidir.” (Müslim, Îmân 78)*** 
Bu hadis, Müslüman’ın edilgen bir izleyici olamayacağını açıkça ortaya koyar. Günahın estetikle süslendiği bir dünyada tarafsızlık yoktur. Ya bu düzenin taşıyıcısı olunur ya da hakikatin şahitliğini yapanlardan.

Bugün en büyük direniş; günahın alkışlandığı, ahlakın alaya alındığı bir çağda İslam’ın ölçülerini savunmayı göze alabilmektir. Popüler olmasa da hakikatte ısrar etmektir. Çünkü hak, estetikle değil; vahiy ile ölçülür. Ve unutulmamalıdır ki sistem değişmedikçe toplum da değişemeyecektir.

Berfin Aleyna EROL

Seküler Kültürde Günahın Çoğaltılması

Yamyamca çocuk eti yiyen, masum çocukları vahşi emellerine alet eden Epstein’in dosyaları

seriata.jpeg

Yamyamca çocuk eti yiyen, masum çocukları vahşi emellerine alet eden Epstein’in dosyalarının açılmasıyla birlikte ortaya saçılan gerçekler, münferit bir sapkınlığı değil, küresel ölçekte kurumsallaşmış sistemin çöküşünü gözler önüne serdi. Çocuk ve kadın istismarı, elit suç ağları, dokunulmazlık zırhıyla korunan failler ve parayla örtülen sapkınlıklar, küresel sistemin hangi değerler üzerine kurulduğunu açıkça gösterdi. Tam da bu çürümenin ifşa edildiği bir dönemde, Ankara’da “Şeriat kahrolsun” sloganlarıyla yapılan yürüyüşler basit bir tepki değil, bilinçli bir tercihin dışavurumudur. Hedef alınan şey herhangi bir düşünce sistemi değil, doğrudan Allah’ın (svt) hükmüdür. Bu söylem, sınırsız arzuların önünde hiçbir ilahî sınır istemeyen bir hayat anlayışının yansımasıdır. Şeriat, Allah’ın (svt) insan, toplum ve kâinat için koyduğu ölçüler bütünüdür. Ölçü, günahı sınırlar; adaleti ayakta tutar; suçu engellemeye çalışır. Bu nedenle şeriat, menfaatte ve özgürlükte sınır tanımak istemeyen zihniyet için rahatsız edicidir.

Şeriata düşmanlık eden anlayış ile dünyayı ahlâkî sınırları olmayan bir pazara çeviren zihniyet aynı kaynaktan beslenmektedir. Bu kaynağın adı kapitalizmdir. Kapitalizm, insanı tüketen bir varlık olarak tanımlar; arzuyu kutsallaştırır; ahlâkı ise piyasa koşullarına terk eder. Batı’da “özgürlük” adıyla pazarlanan düzen, gerçekte çocuk istismarını, sapkınlığı, organ ticaretini ve elit suçlarını örtbas eden bir sistem üretmiştir. Bu düzenin yerli savunucuları da ilahî ölçülerden rahatsızlık duymaktadır. Çünkü ölçü varsa hesap vardır, hesap varsa dokunulmazlık sona erer.

Şeriat bu zihniyetin kâbusudur. Çünkü ilahî hükmün hâkim olduğu bir düzende suç, bireysel tercih olarak sunulamaz; sapkınlık, canilik, yamyamlık özgürlük adı altında meşrulaştırılamaz; güç sahibi olanlar hukukun ve adaletin üstüne çıkamaz. 

Kapitalizmle şekillenmiş laik ve demokratik sistemler, vahyi hayattan koparmış ve insanı merkeze koyarak insanı ilahlaştırmıştır. Ortaya çıkan tablo ise açıktır: parçalanmış aileler, normalleştirilmiş ahlâksızlık, korunmuş suçlular ve hak yerine gücün belirleyici olduğu bir dünya düzeni. Allah’ın kanunlarına karşı durmak, kapitalist düzenin ürettiği kirli ilişkileri savunma cesareti olmayanların, şeriata saldırarak vicdanlarını susturma çabasıdır. Çünkü ilahî hüküm hayata hâkim olduğunda, karanlık ilişkiler açığa çıkar, adalet işler, hesap sorulur. Kur’ân bu konuda hükmünü açıkça ortaya koymaktadır:

**“Hüküm ancak Allah’ındır.”(Yûsuf, 12/40)** Bu ayet bir görüş beyanı değil, mutlak bir hakikatin ilanıdır. Dolayısıyla mesele bir pankart ya da slogan meselesi değildir. Mesele bir tercihtir. İnsan ya kapitalizmin insanı arzularına teslim eden, ahlâkı metalaştıran düzeniyle yaşamayı kabul eder ya da insanı koruyan, toplumu arındıran Allah’ın adaletine teslim olur. 

Bugün şeriata karşı gösterilen cesaretin temel sebebi, Allah’ın hükümlerinin hayattan ve devletten dışlanmış olmasıdır. Vahyin belirleyici olmadığı sistemi kapitalizmle doldurdular. Kapitalizmin doldurduğu her alan ise ahlâkî çözülmeye, zulmün sıradanlaşmasına ve suçun sistem tarafından korunmasına yol açar. İçinde yaşanılan tablo bunun doğal sonucudur. İslam, yalnızca bireysel vicdana indirgenmiş bir inanç sistemi değildir. İslam, hayatı, toplumu ve yönetimi kuşattığında adalet üretir. Ahlâkı koruyacak, zulmü durduracak ve suçu pazarlık konusu yapmayacak bir düzen ancak Allah’ın hükümleriyle mümkündür. 

Epstein zihniyetini üreten kapitalist düzenin karşısında duracak ve önleyebilecek tek sistem ancak devlet eliyle tatbik edilen İslam’dır. Kur’ân, iman eden ve salih amel işleyenlerin yeryüzünde hâkim kılınacağını açıkça bildirmektedir:

**“Allah, içinizden iman eden ve salih amel işleyenlere vaad etmiştir ki, kendilerinden öncekileri hâkim kıldığı gibi onları da yeryüzünde hâkim kılacak, onlar için razı olduğu dini yerleştirecek ve korkularını güvene çevirecektir.”[Nûr, 24/55]**

Bu ayet, dinin yalnızca kalplerde değil, toplumsal ve siyasal düzende de karşılık bulacağını ifade etmektedir. Resûlullah (sav) ise devlet otoritesinin yokluğunun neye yol açacağını şu sözleriyle haber vermiştir:

***“İmam (devlet başkanı) bir kalkandır; onun arkasında savaşılır ve onunla korunulur.”[Buhârî, Cihâd 109; Müslim, İmâre 43]***

Kalkanın olmadığı yerde toplum savunmasız kalır. Bugün yaşanan durum tam olarak budur. Kapitalizmin şekillendirdiği, vahiyden kopuk devlet düzenleri insanı hevâsına teslim etmiş ve Epstein zihniyetini üreten bir dünya kurmuştur.
Bu sebeple İslam Devleti bir nostalji ya da romantik bir ideal değildir. İslam Devleti; insanı, hayatı ve kâinatı korumanın, zulmü durdurmanın ve insan onurunu muhafaza etmenin zorunlu yoludur. Allah’ın hükmünün yeryüzünde karşılık bulması geciktikçe, ödenen bedel ağırlaşmaktadır. Bugün susmak, yarın daha büyük bir çürümeye razı olmak anlamına gelmektedir.

ŞERİATA DÜŞMANLIK, EPSTEİN ZİHNİYETİDİR

Epstein vakası, Batı “medeniyetinin” gerçek yüzünü bizlere birkez daha gösterdi. 

you.jpeg

Hamd alemlerin Rabbi olan Allah’adır. 

Son günlerde sosyal medyayı çalkalayan, kanlarımızı donduran “Epstein” vakası gündemde iken birkaç meseleye değinmek istedim nacizane. 

Hepimizin malumu olan konu hakkında gördüğümüz çok sınırlı olan videolar biz anne ve babaların yüreğini dağlamış ve aslında koskoca bir Ümmetin nasıl yetim kaldığını birkez daha gözler önüne sermiştir. Peki bu vakıa bizlere neyi hatırlatmalı? 

Epstein vakası, Batı “medeniyetinin” gerçek yüzünü bizlere birkez daha gösterdi. Ne kadar medeniyet denilebilirse tabi?! Batı’nın kanunları, anayasası benim ülkemde, benim İslam toprağımda hüküm sürüyor lakin gel gelelim batı bir yamyam, bir cani olduğunu her defasında çarpıyor yüzümüze. 

Biz bunu evvelden biliyoruz zaten. Batı’nın bundan yıllar önce kadınları diri diri yaktığı ve bu eylemin yıllarca sürdüğünü tarih bize gösteriyor. Açık arttırma ile alınıp satılan çıplak ayaklı köle İsviçre’nin çocukları. 300 bin çocuğun satılarak çalıştırıldığı “çağdaş” İsviçre. Ya da İngiltere’de 1500'lü yıllarda insanların senede bir kere yıkandığını biliyor muydunuz? “Banyo suyunda bebeğini kaybetmek” diye deyimleri bile varmış. Öyleki banyo yaptıkları su o kadar kirlenirmiş ki suyu dökerken bebeği de atmayın diye söylenirmiş, “Medeniyet” beşiği İngiltere’de... Şimdinin gündemi Amerika’nın bir adasında çocukların kaçırılması, istismar edilmesi ve etlerinin yenmesi. Tabi ki bu kadar karanlık, pis, kokuşmuş Batı’dan başka birşey beklemek mümkün olmazdı. Bu bizi şaşırtmadı. Öyle ki, yukarda saydıklarım sadece birkaçı... Batı bunun daha fazlasını yaptı, yapmaya da devam ediyor. 

Ve hal böyleyken, Batı kendi kanunlarını kendi yazıp-çizip oynuyorken onların anayasası beni yönetmemeli! Onlar bana örnek olamaz! Onların ayanayası benim anayasam olamaz! Batının kirli çamaşırları ortalığa saçılıyorken bugün suçu sadece Batı’da aramamalıyız. Lakin Rasullullah'ın (sav)  buyurduğu gibi onların girdiği kertenkele deliğine bizim başımızdaki yöneticiler de girmeye çalıştılar. (Buhari, Enbiya 50) Öyle ki başarılı da oldular. Türkiye İslam toprağı olmasına rağmen İslam şeriatı ile yönetilmediği için elimizi kolumuzu çarptığımız yer suç kaynıyor. Haksızlık-adaletsizlik vs... diz boyu. Tabi ki bunları da saymakla bitiremeyiz. İşin özü şu; İslamsızlık, Allah’ın hükümlerini yok saymak işte insanlığı böyle cani, böyle merhametsiz kılar.  Takiyüddin en Nebhani’nin dediği gibi “Bir toplumda suç ender görülüyorsa insan, sık görülüyorsa nimaz bozuktur.”

Epstein vakası hepimizin kanlarını dondurdu. Ümmetin anne ve babaları olarak böyle bir dünyada evlatlarımızı nasıl koruyacağız, nasıl yetiştireceğiz diye uykularımızın kaçtığını biliyorum. Evlatlarımız, nesillerimiz için endişelendiğimizi biliyorum. Endişelenmeliyiz de! Zira öyle bir hal aldı ki dünya, zulmün sesi Müslümanlara olan kinlerinden ötürü sadece Ortadoğudan gelmez oldu. Batı kendi milletine de dün olduğu gibi bugün de yamyamlığını gösteriyor. Evet her geçen gün daha da dibe çekiliyoruz. Daha da korkutulmaya, pısırıklaştırılmaya çalışılıyoruz.  Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor; “Allah’ı sakın zulmedenlerin yapmakta olduklarından habersiz sanma, onları yalnızca gözlerin dehşetle belireceği bir güne ertelemektedir.” Eğer bilmeseydik bu ayet-i kerimeyi korkularımız ebedi kalırdı bizde. Zira şimdi gördükçe mevcut durumu korkuyoruz, endişeleniyoruz sonra da aklımıza Allah-u Teâlâ’nın vaadi geliyor.

Kur’an’ın kıssalarında da gördğümüz güzel bir metafor var. Zalim zalimliğini yapmaya davem ettiğinde erkek çocuklarının öldürüldüğü bir topluma Musa (as) doğdu. Putlara tapılan bir dönemde putların yıkcısı İbrahim (as) doğdu. Mesela cahiliye toplumunda durum o kadar vahimdi ki, diri diri toprağa gömülen kız çocukları vardı. Ve Rasulullah (sav) böyle bir toplumda dünyaya geldi. Bugün Filistin başta olmak üzere zulüm çocuklara kadar sirayet etti.  İbn Arabi’nin dediği gibi “Karanlığın en koyu olduğu an, aydınlığın en yakın olduğu zamandır.” Yani bu kadar karamsar olduğumuz bir günlerde İslam’ın güneşine tutunmamız gerekiyor. Şimdi dünayaya bir evlat getirmeye korktuğumuz şu dönemde, başta kendi nefsime sonra da bunu dert edininen anne-babalara  diyorum ki; kâfir geçmişte olduğu gibi durmadan etrafımızı kuşatıyorken, ekini, nesli mahvediyorken asrın Tiranlarına, Firavunlarına karşı bir Musa, bir İbrahim, bir Muhammed, bir Musab yetiştirmenin tam vakti. Adaletiyle nam salacak bir Ömer, bir Abdulhamid yetiştirmenin tam vakti... Şimdi o kutlu devlet Raşidi Hilafet için azimle çalışmanın vakti... 

Raşid bir Halifenin, İslam Devletinin gölgesi altında coğrafyamızın İslam kokması ve tüm insalığın refaha erişeceği günlere kavuşma duası ile...  


Zeyneb Akkaya

Medeniyet Dediğin Tek Dişi Kalmış Canavar

Son günlerde yeniden servis edilen Epstein dosyaları adeta bitmeyen bir ifrazat gibi bu iğrenç düzenin pisliklerini kusmaya devam ediyor.

trump.jpeg

Son günlerde yeniden servis edilen Epstein dosyaları adeta bitmeyen bir ifrazat gibi bu iğrenç düzenin pisliklerini kusmaya devam ediyor. ABD Adalet Bakanlığı, Jeffrey Epstein soruşturması kapsamında 3 milyondan fazla yeni belgeyi, 180 bin fotoğraf ve 2 bin videoyu erişime açtı. Ve açığa çıkan bu belgelerde Donald Trump’tan tutun da Bill Gates’e kadar birçok tanınmış üst düzey siyasetçi, aktör, bilim ve iş insanları gibi isimler var. Pedofili, yamyamlık, işkence ayinleri, küçük kız çocuklarına yönelik cinsel istismar ve fuhuş ağı kurmak kabilinden her çeşit insanlık dışı sapkınlık ve ahlâksızlık yapılmış.  

Bu dosyaların paylaşılmasından sonra İngiltere ve Fransa gibi Avrupa devletlerindeki siyasilerden istifalar gelmeye başladı. Mesela; Eski Washington Büyükelçisi Mandelson “daha fazla utanç yaratmak istemediğini” belirterek İşçi Partisi’nden istifa etti ve “Sesleri çok daha önce duyulması gereken kadınlar ve kız çocukları için bir kez daha özür dilemek istiyorum” dedi. Eski Fransa Kültür Bakanı Lang’ın kızı da yöneticisi olduğu yapımcı sendikadan istifa etti. Aynı şekilde belgelerde adı geçen Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği’nin (UNCHCR) İsveç’teki temsilcisi Rubinstein görevinden istifa ettiğini bildirdi. 
Dünyayı saran bu kirli şebekenin Türkiye’de 1999 Marmara depremi ve 2023’teki Maraş depreminde çocukları kaçırdığı iddiası da var.  

Neredeyse her ülkede her taşın altından bu zalimler ve onların müptezelleri çıkıyor. Küresel çapta karanlık adeta kol geziyor ve bu karanlık güçler insanları acımadan kendi sapık fikirleri için kullanıyorlar. Kim bilir önümüzdeki günlerde daha neler duyacağız!...
Peki, bu ifşalar sonucunda ne olacak? Birileri âdil bir şekilde ceza alacak mı? Siyasilerin istifa etmesi, sadece özür dilemesi yaptıklarına kefaret mi sayılacak? “Anneciğim…” diye bağıran, sesinden çok korktuğu anlaşılan o videodaki çocukların hesabı birilerine gerçekten sorulacak mı? Gizli yerlerde yapılan “çocuk kurban ayinleri” son bulacak mı? 

Zannetmiyoruz. En fazla birkaç isim günah keçisi seçilir, göstermelik cezalar verilir.  Çünkü bu acımasız sistem her zaman güçlü zenginlerden yana tavır alır ve diğer insanların yaşam hakkına, duygularına, namusuna zerre miskal değer vermez.  İstedikleri zaman istedikleri şeyleri yapan; yargıyı, bilimi ve medyayı silah gibi kullanan bu kapitalistler maalesef dünyayı örümcek ağı gibi sarmış durumdadır. 

Ülkelerin ve kurumların başına getirdikleri yöneticileri de onlara sadakatle hizmet edecek, düzenin devamını sağlayacak kişilerden seçmektedirler. 
Onların kurmuş oldukları bu düzende hiç kimse güvende değildir. Güvende olunsaydı zaten “insan hakları”, “çocuk hakları”, “kadın hakları” gibi slogandan öteye geçmeyen tabirler olmazdı. Hakkın sağlandığı yerde insanlar hak arayışına girişmezlerdi. Adaletin sağlandığı yerlerde devasa “Adalet Sarayları” kurulmaz, insanlar devamlı mahkeme kapılarını aşındırmazdı. Kızlar fuhuş bataklığına çekilmez, gençler türlü vasıtalarla uyuşturulmazdı. 

Batı’nın ve dünyaya pazarladıkları bu çirkef kapitalist düzenin, insanları nasıl bir felakete sürüklediği gün gibi ortadadır. Batı’nın medeniyetinden ve sisteminden kimseye hayır gelmemiştir ve gelmeyecektir. Bu barbar sistemle savaşmak, insanlığı uçuruma sürükleyen bu aşağılık sistemden insanları kurtarmak bizim boynumuzun borcu olmalıdır. Bunun için yapmamız gereken, onun karşısına İslami gücü tesis etmektir ki o da Râşidî Hilâfet Devleti’nin ikamesi için çalışmaktır. 
Medeniyet denilen maskara mahlûku görün;                                                                                Tükürün maskeli vicdanına asrın, tükürün!


TÜKÜRÜN EHL-İ SALÎB’İN O HAYASIZ YÜZÜNE!                                                                     TÜKÜRÜN ONLARIN ASLA GÜVENİLMEZ SÖZÜNE

Bugün içinde yaşadığımız toplumda insanoğlu, temel ihtiyaçlarını bile karşılamakta zorlanmaktadır. 

dont.jpeg

Bugün içinde yaşadığımız toplumda insanoğlu, temel ihtiyaçlarını bile karşılamakta zorlanmaktadır. Giyinme, barınma, beslenme gibi yaşamsal gereksinimler artık birçok kimse için imkânsız hâle gelmiştir. Ümmet, maalesef zarurî ihtiyaçlarını bile karşılamaktan acizdir. Oysa bu durum yalnızca bireyin gayretine bırakılacak bir mesele değildir. Çünkü bugün hâkim olan kapitalist sistem, insanların temel ihtiyaçlarını piyasa dengelerine terk etmiştir. Açlık çeken milyonlar, evsiz kalan kalabalıklar, işsizliğe mahkûm edilen gençler bunun acı sonucudur.

Bugün bir baba, evine zor şartlar altında ekmek götürüyor. Gün boyu kendini işe adayan insanlar, maalesef düşünmeye bile vakit ayıramıyor. Çünkü hâkim olan nizam, “Bir dakika çalışmazsan aç kalırsın.” fikrini zihinlere dayatıyor. Evet, “menfaat” üzerine kurulmuş olan bu sistem, insanların fıtratına ters olduğu gibi hayata dair de bir çözüm sunmamaktadır. İnsanları açlığa mahkûm ederek onların yaşama hakkını ellerinden almıştır. Bugün barınacağı, kendisini koruyacak bir ev alabilmek; ihtiyaçlarını gidermek için bineceği bir araca sahip olabilmek, insanlardan kaç yılını almaktadır. Oysa insanların temel ihtiyaçları, en azından zarurî olanlar, bu kadar ulaşılmaz olmamalıydı.

Dünyanın bir yanında insanlar bolluk ve zenginlik içinde sefa sürerken, diğer yanında bir lokma ekmeğe muhtaç binlerce insan yaşamaktadır. Bir yanda servetine servet katanlar varken, öte yanda barınacağı bir evi bile olmayan insanlar vardır.

Evet, bunun tek sebebi maalesef kapitalist sistemdir. Çünkü bu sistem, servetin toplumda dolaşmasını değil, belirli ellerde toplanmasını ister.

Oysa Allah-u Teâlâ şöyle buyurur:
﴿كَ**يْ لَا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ مِنْكُمْ﴾
“Ta ki servet, içinizden yalnız zenginler arasında dolaşan bir devlet olmasın.” [Haşr, 7]**

Kapitalist sistemin amacı, insanın temel ihtiyaçlarını adaletle karşılamak değil; kârı ve sermaye birikimini en üst seviyeye çıkarmaktır. Bu sistemde ölçü; helal–haram ya da hak–batıl değil, menfaattir. Servet toplumda dolaştırılmaz, belirli ellerde toplanır. İnsan, Allah’ın kulu olarak değil; bir tüketici olarak görülür. Devlet ise halkın değil, sermayenin çıkarlarını koruyan bir araç hâline gelir. Sonuç olarak kapitalizm, zulmü sistemleştirir; ahlâkı ve toplumu çürütür, Ümmeti zayıflatır. Altını ısrarla çizmek isterim:

“Kapitalizm, gölgesini satamadığı ağacı keser.”
Oysa İslâm, ihtiyaçların karşılanmasını devletin asli görevi kılarak adalet ve güvenceyi esas almıştır. İslâm:

1. Temel ihtiyaçları garanti altına almıştır. İslâm, her Müslümanın gıda, giyim ve barınma ihtiyaçlarının karşılanmasını şer‘î bir hak olarak görür. Allah Resûlü (sav) şöyle buyurmuştur:

***“Âdemoğlunun hakkı şunlardır: İkamet edeceği bir ev, örtüneceği bir elbise, kuru ekmek ve su.”
[Tirmizî]***

Bu hadis, İslâm’ın bakış açısını net bir şekilde ortaya koymaktadır. Temel ihtiyaçlar, insan onurunu koruyacak ölçüde güvence altına alınmıştır.

2. Bireyin ve ailenin sorumluluğu. İlk aşamada kişinin geçimini sağlaması, kendi çalışmasına bırakılmıştır. Erkeğin ailesini geçindirmesi vaciptir. Çalışabilecek durumda olan kimse, helal yoldan rızkını temin etmekle yükümlüdür. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurur:

﴿وَ**عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ﴾
“Çocuğun yiyeceği ve giyeceği, örfe uygun olarak babaya aittir.” [Bakara, 233]**

3. Akrabalık Bağı ve Toplumsal Dayanışma
Kişi çalışamıyorsa ve buna güç yetiremiyorsa devreye akrabalık bağı girer. Nafaka yükümlülüğü hısımlara yüklenmiştir. Bu da yetmezse komşular ve toplum devreye girer. Böylece ihtiyaç sahibi yalnız bırakılmaz. Allah Teâlâ şöyle buyurur:

﴿وَ**اعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا...﴾
“Allah’a ibadet edin ve O’na hiçbir şeyi ortak koşmayın. Anne babaya, akrabaya, yetimlere, yoksullara; yakın komşuya, uzak komşuya, yanınızdaki arkadaşa, yolcuya ve sahip olduklarınıza iyilik edin. Şüphesiz Allah, kibirlenen ve övünen kimseleri sevmez.” [Nisâ, 36]**

4. Devletin Kesin Sorumluluğu
Bütün bunlar da yetmezse, devletin sorumluluğu devreye girer. Devlet, temel ihtiyaçların karşılanmasını garanti altına almakla yükümlüdür. Nitekim Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur:

“İmam, raiyesinden sorumludur.” [Buhârî]

Hz. Ömer (ra) döneminde kıtlık yaşandığında, bizzat devlet hazinesinden halka yiyecek dağıtılmıştır. Kur’ân-ı Kerîm’de ise şöyle buyrulur:

﴿وَ**فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ﴾
“Onların mallarında, muhtaç ve yoksullar için bir hak vardır.” [Zâriyât, 19]**

Böylece İslâm, devlet mekanizmasıyla toplumun hiçbir ferdini açlık ve çıplaklıkla baş başa bırakmaz. İslâm, yalnızca ibadetlerden ibaret bir din değildir; aynı zamanda sosyal adaletin ve insanca yaşamın da teminatıdır. Temel ihtiyaçları güvence altına alan İslâm, insanın onurunu koruyan gerçek bir yaşama hakkı sunar. Çözüm, İslâm’ın bu hükümlerinin yeniden hayata geçirilmesidir. Bu da ancak kurulacak olan ikinci Raşidi Hilafet ile mümkündür. 

Mısra Ayten

YAŞAM HAKKI SATILIK DEĞİLDİR

Büyük düğüm sıkılaştığında düşünceler anlamını yitirip duygular da yönünü şaşırır. 

weeweew.jpeg

Büyük düğüm sıkılaştığında düşünceler anlamını yitirip duygular da yönünü şaşırır. İnsan ezberden yaşamanın yetmediğini fark eder. Çünkü ezber bozulmuştur artık, ilerleyemez.

Verdiği bunca emeğin, sürdürdüğü hayat mücadelesinin, çabalarının nedenini sorgulamaya başlar. O ana kadar yaptığı tüm seçimlerin ve eylemlerin anlamını bulana dek durur. Kendi kendine “Bunca yorgunluk ne içindi?” diye sorar. 

Sabahları kalkma nedenini, geceleri uykusunu kaçıran düşüncelerin ne uğruna olduğunu sorar kendine. 

Yanlış bir anlayışın üzerine inşa ettiği beklentilere, emeğin karşılığı olarak ulaşamadığında ‘’başarısızlık’’ ya da ‘’kayıp’’ olarak görür.

Tüm bu yüklerin hafiflemesi için insanın, kendini, hayatı ve yaratılış amacını yeniden tanımlaması gerekir. Çünkü insanı asıl yoran, gösterdiği çaba değil, o çabayı yanlış dayanağa dayandırmasıdır.

Bu nedenle insan, hayata hangi pencereden baktığını, neyi ‘’kazanmak’’, neyi ‘’kaybetmek’’ olarak tanımladığını yeniden düşünmelidir.                                                                                                  

İslam akidesinin anlamı insanın, Allah’ın kulu olduğunun bilincinde olarak kendini, hayatı ve sonucu Allah’a emanet etmesidir. Kazanmanın, Allah’ın rızasında, kaybetmenin ise O’nun gazabını celbetmekte olduğuna teslim olunduğunda, amellerde yalnız şer’i hükümler esas alındığında, dünyanın tüm imtihanları hafifler. 

Bu durumda “Bunca yorgunluk ne içindi?” sorusu yerini daha sakin daha sınırlandırılmış ve bilinçli bir hedefe bırakır:
“Bundan sonra Rabbimin rızası doğrultusunda nasıl yaşamam gerekiyor?”

İnsanın gerçek huzuru ve kazancı, hayatını, Allah’ın rızasına göre, Kur’an-ı Kerim ve Rasulullah Efendimizin (sav) Sünneti istikametinde düzenlemesiyle mümkündür. 

Allah rızası için yaşayan insan zorluklarla karşılaşabilir, gayret ettiği halde beklediği sonuçları göremeyebilir. Unutulmamalıdır ki hiçbir çabanın sonucu mutlak değildir.

Ancak yoksun kaldıklarıyla sarsılmaz. Bırakmayı öğrendiğinde kaybetmiş olmaz. ‘’Olması gerektiği kadar oldu’’ der. Bir Müslüman, kendisine ulaşan veya ulaşmayan dünya nimetlerine bu dengeyle bakar. 

Bu hal, onun sabrı, niyeti ve teslimiyetiyle imtihan edildiğinin işaretidir. 
Kişi eceli gelip Rabbine kavuşacağı ana kadar bu imtihanda yol almaya devam eder.

“Müminin her hâli kendisi için hayırdır. Bu durum yalnızca mümine mahsustur. Kendisine bir sevinç isabet ederse şükreder, bu onun için hayır olur. Kendisine bir sıkıntı isabet ederse sabreder, bu da onun için hayır olur.” (Müslim)

Bu yüzden Mümin kaybetmez, imtihan edilir. 

Ve inşaAllah kazanan hep odur. Onun mükafatı ise ancak Rabbinin katındadır.

Kaybetmiyor, İmtihan Ediliyorsun

Yaşadığımız bu devirde bizleri durduran, bağlı kılan, robotlaştıran, miskinleştiren bir döngünün içine hapsedilmeye çalışılıyoruz.

lllşşşşllllkkkjjhh.jpeg

Yaşadığımız bu devirde bizleri durduran, bağlı kılan, robotlaştıran, miskinleştiren bir döngünün içine hapsedilmeye çalışılıyoruz. Gerek dünyevi meşgaleler gerekse süregelen uğraşlarımızdaki pasiflik, büyük oranda farkına vardığımız kaybımızdır. Asli imtihanımıza karşı duyarlılığımız zedelenmektedir. Kesintisiz devam eden “yetişme”, “ulaşma” gibi olgular, en temelde psikolojik; devamında ise fiziksel bir yıpratmadan başka bir şey değildir.

Peki, biz yani eşref-i mahlûkat olan insan gerçekten bu kadar mıyız?

Bir gün Sahabe-i Kiramdan biri, Peygamber Efendimize (sav):

***“Bana İslam ile ilgili öyle bir şey söyle ki, başka kimseye soru sormama gerek kalmasın.” dedi. Bunun üzerine Allah Resûlü (sav) şöyle buyurdu:***

***“Allah’a iman ettim de, sonra dosdoğru ol.”
[Müslim, İman, 62; İbn Hanbel, III, 413]***

Peygamber Efendimiz (sav), bu kavliyle gerekli olan hasleti net bir şekilde açıklamıştır. Müslüman, yerinde sayan değil;

**“Ey iman edenler! Size ne oldu ki, ‘Allah yolunda mücadele edin.’ denildiğinde yerinize çakılıp kaldınız? Yoksa ahiretten vazgeçip dünya hayatına mı razı oldunuz?”
(Tevbe, 9/38)**

ayet-i kerîmesine iltihak etmemek uğruna, “Gayret bizden, takdir Allah’tandır.” şuuru ile mücadele edendir.

Müslüman, örnek aldığı Resûl’ün sünnetine göre:
***“Bir elime ayı, bir elime güneşi verseniz yine de bu davadan vazgeçmem.”***
kararlılığıyla tüm zorluklara göğüs geren, dimdik duran kimsedir; durup kalan değildir. Müslümanın bir duruşu vardır. Bu duruş, çaresizmiş gibi güç sahiplerinden medet umarak değil; zalime ve şürekâsına karşı mazlumun safında yer alan bir duruştur.

Açıklık getirmenin tam sırası… Biz Müslümanlar olarak her zaman ümitvar olacağız. Bir köşede oturup sızlanacak hâlimiz yok. “Elhamdülillah ala külli hâl” der, işimize bakarız. Doğan her güneşle göğsümüzdeki direniş tazelenir. Çünkü kurulacak ilahî düzen için çalışmaktan mesulüz; yenilmesi mukadder kâfir topluluğuna ise hasımız. Ye’se düşmek bize yakışmaz!

İşte Yüce Rabbimiz şöyle müjdeliyor:

**“Şüphesiz, ‘Rabbimiz Allah’tır.’ deyip sonra da dosdoğru olanlara hiçbir korku yoktur; onlar asla üzülmeyeceklerdir.”
[Ahkâf, 46/13]**

Ebrar Sultan Özdoğan

Müslümanın Duruşu

İki yıldır Gazze’de ev üstünde çatı, beden üstünde baş bırakılmadı. “İsrail’in güvenliği” denilerek bir halk açık hava mezarlığına mahkûm edildi. 

lşlşlşlş.jpeg

İki yıldır Gazze’de ev üstünde çatı, beden üstünde baş bırakılmadı. “İsrail’in güvenliği” denilerek bir halk açık hava mezarlığına mahkûm edildi. Çocuklar enkazdan çıkarılırken katliam paydaşı Washington’da kelimeler yine itinayla seçildi: Terörizm, siviller korunmalı, orantılı, meşru, kaçınılmaz vesaire vesaire…

Bu süreçte uluslararası hukuk kâğıt üzerinde kaldı. Ateşkes anlaşmasına yine ihanet edildi. Güçlü olanın yaptığı, yine “normal” sayıldı.

Oysa yıkım, zulüm ve katliamı tarif edebilmek oldukça kolaydı çünkü dili evrenseldi. Zulmün ırkı, milliyeti yoktu ama sponsoru belliydi. O sponsor Amerika’dan başkası değildi.

Gazze’de oynanan tiyatronun ikinci sahnesi için hazırlıklar yapılırken Latin Amerika’da bir başka skandal sahnelendi. Venezuela Devlet Başkanı Nicolás Maduro ve eşi Cilia Flores, Ocak başında düzenlenen bir ABD askeri operasyonuyla Caracas’tan alındı ve ABD’ye kaçırıldı. 

Bir süre dünya bunu konuştu. Kimi “diktatörün adalete teslimi” diye alkışladı, kimi “uluslararası hukukun açık ihlali” diyerek itiraz etti.

Sonra ne mi oldu?

Güçlünün yaptığı, hukuk ihlali olmasına rağmen gözler ve kulakları kapatıldı sonra normalleştirildi. Dosya kapandı, gündem değişti.

Şimdi sahnede Gröndland var.

Emlak sektöründe faaliyet gösteren Trump, adeta bir emlak çetesi mantığıyla bu kez gözünü kuzeye, Danimarka’ya bağlı Grönland’a dikti. Oysa emlakta satıcı ve alıcı olur; burada satıcı yok, cebren alıcı var. Satış ilanı yok ama alıcı ilanı var.

“Stratejik önem”, “ulusal güvenlik”, “NATO’nun geleceği”… Kelimeler süslü, niyet tanıdık. Güçlü olan istiyor; güçsüz olansa söz hakkı bile bulamıyor.

Gazze’de bombayla, Venezuela’da kaosla, Grönland’da diplomasi kılıfıyla yürüyen aynı sahip olma arzusu… Amerika’nın dünyaya olan iştahı hiç kapanmıyor.

Amerika’nın gözü doymuyor. Çünkü bu düzende doymaması için bir engel yok. Bu düzen çıkar ve menfaat üzerine kurulu. Ne bağlayıcı bir hukuk var ne bedel ödeten bir uluslararası sistem.

Aslında sorun sadece Amerika’nın bu kadar iştahlı olması değildir; aksine onun her yaptığını normal gören, ihanetine ses çıkarmaya cesaret edemeyen, yaptığı her zulme susan hatta alkış tutan Müslümanların başına çöreklenmiş yöneticilerdir. Dolayısıyla Trump’a haddini verecek, zulmüne son verecek bir devlet de maalesef yoktur. 

Çözüm mü?

Her zaman söylediğimiz gibi: İkinci Raşid-i Hilafet!

Zalime haddini bildirecek, tüm dünyaya adalet getirecek, sadece güçlünün söz sahibi olduğu düzeni değiştirecek Allah’ın nizamından başkası değildir!

Sıkça tekrarladığımız bu hakikat artık söylem olmaktan öteye geçmelidir. Zira artık maskeler indirildi ve sömürü alenileşti. Bu sömürüden ve zulümden insanlığın kurtulması için yeni bir uluslararası sistem inşa edilmelidir. Bu da ancak Raşid-i Hilafet ile olacaktır. 

Vahşi Kapitalizm Ne Sınır Ne Hukuk Tanıyor!

İsrâ ve Miraç hadisesi, Hz. Muhammed’in (sav) risalet yolculuğundaki en yüce ve anlamlı olaylardan biridir. 

ısra.jpeg

İsrâ ve Miraç hadisesi, Hz. Muhammed’in (sav) risalet yolculuğundaki en yüce ve anlamlı olaylardan biridir. İsrâ, Resûlullah’ın (sav) bir gece Mescid-i Haram’dan Mekke’de bulunan kutsal mabedden, Filistin’deki Mescid-i Aksâ’ya götürülmesidir. Miraç ise, onun semaların katlarını aşarak Sidretü’l-Müntehâ’ya kadar yükseltilmesi olayıdır. Bu hadise yalnızca ruhani bir mucize olarak değil, aynı zamanda İslam’ın insan hayatını bütün yönleriyle düzenleyen bir din olduğunu ortaya koyan temel bir mesaj olarak değerlendirilmelidir.
Yüce Allah Kur’ân-ı Kerîm’de şöyle buyurmaktadır:

سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى

**“Kulunu bir gece Mescid-i Haram’dan Mescid-i Aksâ’ya yürüten Allah, her türlü eksiklikten münezzehtir.” [İsrâ 1]**

Bu ayet, söz konusu yolculuğun ilahi iradeyle gerçekleştiğini açıkça ortaya koymakta; onun sembolik ya da sadece manevi bir deneyim olmadığını göstermektedir. İsrâ ve Miraç hadisesi esnasında, namaz ibadeti doğrudan Allah-u Teâlâ tarafından farz kılınmıştır. Namaz, ne bir rüya yoluyla ne de insan içtihadıyla emredilmiş; diğer birçok hükümden farklı olarak yeryüzünde değil, semada farz kılınmıştır. Resûlullah (sav) bu hususta şöyle buyurmuştur:

فُ***رِضَتْ عَلَيَّ الصَّلَوَاتُ خَمْسِينَ صَلَاةً
“Bana elli vakit namaz farz kılındı.” [Buhârî ve Müslim]***

Namazın göklerde farz kılınmış olması, onun İslam hayatındaki merkezi ve vazgeçilmez konumunu göstermektedir. Namaz yalnızca bireysel bir ibadet değil; disiplin, itaat ve düzen bilinci kazandıran temel bir yapı taşıdır. Namazda açık bir liderlik düzeni vardır: İmam önde durur, cemaat ona uyar. Bu düzen, İslam’ın Müminleri meşru bir liderlik altında düzenli bir hayat yaşamaya alıştırdığını göstermektedir.

İslam, insanı başıboş ve lidersiz bırakmaz. En dar şartlarda dahi liderlik ilkesini gerekli görür. Resûlullah (sav) bu konuda şöyle buyurmuştur:

إِ***ذَا كَانَ ثَلَاثَةٌ فِي سَفَرٍ فَلْيُؤَمِّرُوا أَحَدَهُمْ
“Üç kişi bir yolculuğa çıktığında, içlerinden birini emir tayin etsinler.” [Ebû Dâvûd]***

Kısa süreli bir yolculukta bile liderliğin emredilmesi, toplum ve devlet hayatında bunun çok daha zaruri olduğunu ortaya koymaktadır. Bu durum, liderliğin İslam’da kültürel bir tercih ya da toplumsal uzlaşma değil, şer‘î bir sorumluluk olduğunu göstermektedir.

İsrâ hadisesinde Resûlullah'ın Mescid-i Aksâ’da kendisinden önce gönderilen peygamberlere imamlık yapması da son derece dikkat çekicidir. Bu olay, İslam’ın evrensel bir risalet ve küresel bir liderlik vizyonu taşıdığını sembolize etmektedir. Nitekim Allah-u Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

**وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ
“Seni ancak bütün insanlara gönderilmiş bir elçi olarak gönderdik.” [Sebe’ 28]**

Ayrıca Resûlullah (sav), İslam liderliğinin yeniden tesis edileceğini de haber vermiştir:

ثُ***مَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَىٰ مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ
“Sonra nübüvvet yöntemi üzere bir hilafet olacaktır.”
[Ahmed b. Hanbel]***

Bu hadis, İslam’daki liderlik anlayışının yalnızca geçmişte kalmış tarihsel bir olgu olmadığını; risaletin ayrılmaz bir parçası olduğunu ortaya koymaktadır.

İsrâ ve Miraç, din ile hayatın birbirinden ayrılmasına yönelik anlayışlara açık bir reddiyedir. Namaz, bireyin Allah’a olan itaatini inşa ederken; İslamî liderlik, toplumun hayatını bütüncül bir şekilde düzenler. Bu iki unsur birbirinden ayrı düşünülemez. Namaz gökten farz kılındığına göre, Allah’ın hükümlerinin hayatın tamamında hâkim kılınması da dünyevi bir tercih değil, imanın bir gereğidir. İşte İslam risaletinin özü budur: iman, ibadet ve liderliği, Allah’ın (svt) rızasına uygun tek bir hayat nizâmında birleştirmek.

Nana TÜYSÜZOĞLU

İsrâ ve Miraç: İbadet, Liderlik ve Hayat Nizâmı

Orta asya ülkelerinden Tacikistan’da, sözde Müslümanlığın olduğu ama İslam’ı yaşamanın yasaklandı

ınnq.jpeg

Çağımızın ensarı bir kadın... Onun Erkam bin Ebu'l Erkam (r.a.) misali, Medine ensarları misali duruşunu vefatından sonra -olayı yakından bilen- bir kardeşten duydum. Ve duyduğum kıssa beni derinden etkiledi; bu yüzden kaleme almadan geçemedim. 

Orta asya ülkelerinden Tacikistan’da, sözde Müslümanlığın olduğu ama İslam’ı yaşamanın yasaklandı, davet edenin terörist sayıldığı bu ülkede; bir evde birkaç kişi davet için toplansa “yasadışı toplantı” damgası vuruluyor, kadınlar dahi 5–10 yıl hapis cezalarına mahkûm edilip çeşitli eziyetlere maruz bırakılıyorlardı. Davetçiler kalacak yer bulamıyordu. Nereye gitseler baskın oluyor, kaçıyor veya tutuklanıyor, bazen sokaklarda sabahlıyorlardı. Akrabalar bile birbirlerine kapılarını kapatmıştı; çünkü kapı açmak, yıllarca sürecek sorgulara, işkencelere, takiplere neden oluyordu. Böyle bir zamanda kapıların hepsi kapanmıştı… Bir kapı hariç.

O ensar kadın “Benim evim sizin için açıktır.” dedi. Etrafındaki herkesin geri adım attığı bir dönemde, Erkam’ın (r.a.) gösterdiği o sahabe tavrını sergiledi. Başına gelecekleri biliyordu: Tutuklama, sorgu, çocuklarından koparılmak… Ama kalbi korku ile değil, teslimiyetle doluydu. Davetçiler usulca onun evine geldiler. Kadın onlara güven verecek bir ortam hazırladı. Onları içeri buyur etti, kapıyı kapattı; ayakkabıları içeri aldı, hiçbir iz bırakmadı. Sonra kendisi çocuklarıyla birlikte dışarı çıktı. Sokak sokak dolaşıyor, gözcü gibi etrafı kontrol ediyordu. Çocuklarını bile farklı köşelere yerleştirip: “Bir şey görürseniz hemen haber verin.” diye tembihlemişti.

Evin içinde kadınlar huzurla ders yapıyor, hiçbir tehlikeden habersiz konuşuyorlardı. Dışarıda ise bir kadın –tek başına bir ordu gibi– onları himaye ediyordu. Tam o sırada iki polis aracı mahallenin başında göründü. Polisler sokak sokak dolaşıyor, kapı kapı soruyordu: “Burada kadınların toplandığını gördünüz mü?” diye. Kadın, polis tam yanına geldiğinde sanki hiçbir şey yokmuş gibi dimdik durdu. Ne yüzünde korku vardı, ne de sesinde titreme. Polislerin sorusuna hiç düşünmeden cevap verdi: “Benim gördüklerim bu tarafta değil, diğer sokaktaydı. Az önce o tarafa doğru gidiyorlardı.” dedi ve elini başka bir istikamete uzattı. Polisler hiç şüphelenmeden gösterdiği yöne doğru yürüdüler, araçlar o tarafa döndü. Kadın ise sessizce, kimseye belli etmeden yeniden yerini aldı.

Evdeki davetçiler içeride huzurla derslerini sürdürüyorlardı. Onlara hiçbir şey söylemedi, korkmalarını istemedi. O anın ağırlığını sırtına tek başına aldı. Ders bitti, kadınlar sükûnetle dağıldı. Onların yüzlerindeki huzur, o Ensar kadının dışarıda verdiği mücadelenin meyvesiydi. Şayet o gün polisler kapıya yönelseydi, o kadın belki de yıllarca zindanda kalabilirdi. Ama korkmadı. Ve yine de korudu, kolladı, sahiplendi. Akrabanın bile kapılarını kapattığı bir zamanda… O kadın daveti kendi canından, kendi evlatlarından, kendi huzurundan daha kıymetli bildi. Vefat edene kadar bunların hiçbirini anlatmadı. İsminin duyulmasını istemedi. Gösteriş için değil, sadece Allah için yaptı.

Biz onun bu Erkam misali duruşunu ancak ölümünden sonra öğrenebildik. Ve şimdi anlıyoruz ki: Sahabe olmak bir çağ meselesi değildir; bir dâvâ meselesidir.


	**وَالسَّابِقُونَ الْاَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِر۪ينَ وَالْاَنْصَارِ وَالَّذ۪ينَ اتَّبَعُوهُمْ بِاِحْسَانٍۙ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْر۪ي تَحْتَهَا الْاَنْهَارُ خَالِد۪ينَ ف۪يهَٓا اَبَدًاۜ ذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظ۪يمُ**

**“İslâm’ı kabul ve ona hizmette öne geçen muhâcir ve ensârın ilkleri ile bunların yoluna en güzel bir şekilde uyanlar var ya… Allah onlardan râzı olmuş, onlar da Allah’tan râzı olmuşlardır. Allah onlar için, her tarafında ırmaklar çağlayan, içinde ebedî kalacakları cennetler hazırlamıştır. İşte en büyük başarı ve kurtuluş budur.”
[Tevbe 100]**

Amine MİLAT

İnnalillahi ve İnna İleyhi Raciun...

Yeni bir yıla girerken toplumun en çok konuştuğu meselelerden biri yine maaş artışları oldu.

lllllklkl.jpeg

Yeni bir yıla girerken toplumun en çok konuştuğu meselelerden biri yine maaş artışları oldu. Özellikle şu sorular; “Asgari ücret ne kadar olacak?” “Emekli ne kadar zam alacak?” Memurun yaşam koşulları nasıl etkilenecek?” herkesin gündemi oldu. Henüz yılın ilk günlerinde bile bu tartışmaların harareti düşmedi. Çünkü insanların gerçek gündemi; mutfağındaki boş tencere, kira fiyatları, fatura yükü ve temel ihtiyaçların karşılanamaz hale gelmesidir. Devlet koridorlarında ve televizyon ekranlarında nice hesaplar yapılırken, geniş halk kitleleri “Acaba bu zamlar hayatımıza yetecek mi?” endişesiyle güne başlamaktadır. Fakat ne yazık ki yapılan zamlar çoğu zaman yoksulluk sınırının altında kalmakta, umut veren rakamlar ise birkaç ay içinde enflasyonun pençesinde eriyip gitmektedir.

Büyük resme baktığımızda bunun tesadüf olmadığını görürüz. Kapitalist sistem, vaat ettiği özgürlük ve sözde refah seviyesine rağmen gelir dağılımında onarılması güç bir uçurum oluşturmuştur. Son yüzyılın ekonomi tarihine baktığımızda sürekli tekrar eden adaletsiz gelir dağılımı gerilimi, bugün kapitalizmin elinde daha uç noktalara taşınmıştır. Bir tarafta sınırsız servet biriktirenler, diğer tarafta temel ihtiyaçlarını bile karşılayamayan milyonlar bulunmaktadır. Bu tablo tesadüf değil,  kapitalist sistemin doğrudan ürünüdür.

Kapitalizmin temel mantığında sermaye sınırsızca büyümelidir; emek ise yalnızca maliyet tablosundaki bir kalemdir. Asgari ücretlilere bakınız: Çalışıyorlar, üretiyorlar, hayatın yükünü taşıyorlar fakat yoksulluk sınırının altında bir gelirle yaşamaya zorlanıyorlar. Barınma, gıda, sağlık ve eğitim gibi temel haklar lüks hâline gelmiş durumda. Bu durum kapitalizmin emeği değersizleştirip kârını adaletsizce dağıttığının açık bir göstergesidir.

Benzer bir dram da emeklilerde görülmektedir. Ömürlerini çalışarak geçirmiş bu insanlar, yaşlılık dönemlerinde ekonomik güvenceye sahip değiller. Yoksulluk ve sefalete terk ediliyorlar. Emekli maaşlarına yapılan zamlar çoğu zaman hayat pahalılığı karşısında anlamını yitiriyor. Sistem, bireyi yalnızca üretebildiği sürece değerli görüyor; üretimden çekildiğinde ise maliyet yükü sayıp kenara itiyor.

Bir de işin siyasî boyutu var. Emekçi ve emekliler geçim sıkıntısı yaşarken, milletvekillerinin aldığı yüksek maaşlar ve sahip oldukları ayrıcalıklar toplumdaki uçurumu daha da görünür kılıyor. Halkı temsil edenlerin, temsil ettikleri halktan fersah fersah uzak bir gelir düzeyinde olması sadece ekonomik bir çelişki değil, aynı zamanda vicdanî ve ahlâkî bir çöküştür.
İşte bu noktada İslam, meseleyi köklü bir yerden ele alır. İslami bakış, mülkiyeti mutlak bir hak değil, Allah’ın emaneti olarak görür. Serveti belirli ellerde biriktirmeyi değil, toplum içinde dolaşımını esas alır. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyrulur:

**“Ta ki mallar içinizden yalnız zenginler arasında dolaşan bir devlet (servet) olmasın.” [Haşr 7]**

Bu ayet, servetin tekelleşmesine karşı açık bir uyarıdır. Ayrıca İslam, zekât müessesesiyle servet transferini zorunlu kılar. Zekât, sadaka gibi isteğe bağlı değil; farz bir ibadettir ve fakirin hakkıdır. Faizin (riba) yasaklanışı da paranın parayla çoğalmasını engelleyerek gelir dağılımında adaletin merkezde olduğu bir ekonomik düzenle işler.

Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

***“Zekât mala karıştığı zaman onu helâk eder (zekât verilmezse helak olur).” [Beyhakî]***

Bu hadis, toplumda sosyal adaletin sağlanmaması halinde servetin bereketsiz ve felaketli olacağını ifade eder.
Ancak bu ilkelerin tam olarak hayata geçebilmesi için bireysel veya cemaatsel hayırseverlik yeterli değildir. Zekâtın toplanması, dağıtılması, faizin kaldırılması, insanca yaşam hakkının korunması; piyasanın insafına bırakılmayacak kadar önemlidir. Bu hükümlerin toplumsal hayatta eksiksiz uygulanması, ancak bu ilkeleri hayata geçirecek İslami siyasi otorite ile mümkündür. Zira zekât farz ise, onu toplamak ve dağıtmak da devletin görevidir.

Sonuç olarak, zamların ardı arkası kesilmezken, enflasyonun hayatı kuşattığı ve gelir uçurumunun derinleştiği bu dönemde İslam sadece vicdani, ahlaki bir çağrı değil; aynı zamanda pratiği olan ve çözüm sunan bir nizamdır. Yapılması gereken, bu değerleri konuşmakla yetinmeyip onların hayata geçmesini mümkün kılacak İkinci Raşidi Hilafet Devleti’nin kurulmasına yönelmektir. Çünkü adalet ancak uygulanınca hayat bulur.

ZAMLAR, ENFLASYON VE UÇURUM

Yokuşlar kaybolup düze çıkıldıktan sonra uzatılan el, bir merhem midir? Siyasal ve ahlaki krizlerin ortak özelliği, müdahalenin zamanlamasıdır.

sdfgh.jpeg


Yokuşlar kaybolup düze çıkıldıktan sonra uzatılan el, bir merhem midir? Siyasal ve ahlaki krizlerin ortak özelliği, müdahalenin zamanlamasıdır. Zira adalet, yalnızca doğru bir tutum değil, aynı zamanda doğru bir zamanlamadır.

Hani Sudanlı cesur bir kadın, Müslüman liderlere şöyle seslenmişti:

“Bu zulmü durduramıyorsanız bizim örtülerimizi siz giyin. Biz kadınlara silahlarınızı verin. Biz o silahlara sizden daha layığız. Siz, Gazzeli çocukların kemiklerinden yapılmış kürsülerde oturan korkaklarsınız!”

Bu sözler, makamların değil, vicdanın konuştuğu anların sesiydi. Gazze’de yaşananlar, Müslüman yöneticiler açısından yalnızca siyasi değil, derin bir vicdan sınavıdır. Bombalar yağarken kurulan cümlelerle, çocuklar toprağa verildikten sonra söylenenler aynı ağırlığı taşımıyor. Bu, açık bir terk ediştir. Kınamalar hep yükseldi ama irade inmedi. Mikrofonlar çalıştı, vicdanlar çalışmadı.

Sözde ateşkes anlaşmasının üzerinden yaklaşık üç ay geçti. Ancak sahadaki gerçekler, kâğıt üzerindeki metinlerle örtüşmüyor. Bu süre zarfında Yahudi varlığı, tarafından 875 ihlal gerçekleştirildi; 411 kişi şehit oldu, 1.112 kişi yaralandı. Ateşkes, Gazze için bir nefes değil, sadece saldırıların adını değiştiren bir ara oldu. 

Yahudi varlığı, yapılan anlaşmaya ve garantör ülkelere rağmen konteynerlerin Gazze’ye girişine izin vermedi. Yağmurla birlikte binlerce çadır sular altında kaldı. Bombalardan kurtulan insanlar bu kez soğuk, çamur ve barınaksızlıkla baş başa bırakıldı. Gazze bugün yalnızca kuşatma altında değil. Her yönden terk edilmiş vaziyette. 

Suriye meselesi ise bize bir hakikati yeniden hatırlatmıştı:

"Allah imhâl eder -mühlet verir- ama asla ihmâl etmez."

Sednaya Hapishanesi’ni yıllar sonra ziyaret eden BM Temsilcisi Geir Pedersen, Suriyeli bir kadının ayakkabılı protestosuna maruz kaldı. Kadın öfkesini şöyle haykırdı:

“Daha niye geldiniz? Neyin üstüne geldiniz? Defolun! Yallah!” Bu sözler tıpkı Sudanlı kadının Müslüman yöneticilere yönelttiği sesleniş gibi, bastırılmış bir vicdanın isyanıydı. Çünkü zulüm yaşanıp, belgelenip arşivlere kaldırıldıktan sonra gelen şey adalet değil; gecikmiş ve karşılıksız bir yüzleşmedir.

Ve yine aynı soru dönüp dolaşıp önümüze geliyor: Yokuşlar kaybolup düze çıkıldıktan sonra uzatılan elin bir faydası var mı? Kan durduktan sonra gelen merhamet, yarayı sarar mı? Çocuklar toprağa verildikten sonra kurulan cümleler, kimi teselli eder? Bugün Gazze için susanlar, yarın tarih karşısında konuşamayacak. Unutmayın ki bazı gecikmeler, suç ortaklığından farksızdır.

Oysa İslam’da adalet, ertelenebilir bir ilke değildir. Adalet, şartlara göre askıya alınan bir söylem de değildir. İslam, adaleti yalnızca mazlum ortaya çıktığında hatırlanan bir kavram olarak değil; zulüm daha filizlenmeden engellenmesi gereken asli bir sorumluluk olarak ele alır. Bu yüzden İslam’da adalet, zamana yenik düşmez; zaman, adaletle anlam kazanır.

İslam tarihine bakıldığında, adaletin tatbik edildiği dönemlerde güvenin tesis edildiği, zalimin cesaret bulamadığı ve insan onurunun korunduğu açıkça görülür. Adalet, sadece Müslümanlar için değil; yönetilen herkes için teminat altına alınmıştır. Çünkü İslam’da adalet, kimliğe göre değişen bir tutum değil; hakkın kimden yana olduğuna bakılarak verilen bir hükümdür. Ne var ki bugün yaşanan krizlerin temelinde, İslam’ın bu adalet anlayışının hayattan çekilmesi yatmaktadır. Uygulanmayan adalet, zulmü cesaretlendirir; ertelenen hak, daha büyük haksızlıkların kapısını aralar. Bu sebeple yaşananlar bize bir gerçeği tekrar hatırlatmaktadır: İslam, uygulandığında korur; ihmal edildiğinde ise bedeli ağır olur.

Müslümanlar olarak yeniden izzetli ve güçlü günlere kavuşmak istiyorsak, İslam Ümmeti’nin maruz kaldığı bu derin çöküşü ortadan kaldırmayı kendimize yegâne hedef edinmek zorundayız. Bu ise yüzeysel çözümlerle, geçici tepkilerle veya gecikmiş kınamalarla değil; köklü ve sahici bir dönüşümle mümkündür.

Ümmete düşen asli görev, her ferdin sorumluluğu olan emr-i bi’l ma‘rûf ve nehy-i ani’l münker vazifesini yeniden ihya etmek, zulüm üzerine kurulu bütün tağuti düzenleri reddetmek ve İslami hayatı Nübüvvet metodu üzere yeniden başlatmak için tüm gücünü Allah yolunda seferber etmektir. Zira bu, bir tercih değil; bir farziyettir.

Rabbimiz, Filistin başta olmak üzere bütün Bilâd-ı İslam’a musallat olan zâlimlerin aynı akıbete uğradığını görmeyi bizlere nasip eylesin. Mazlumların ahını yerde bırakmasın. Zalime mühlet verse de, asla unutmasın…

Hatice Uluşık

Vicdanın İsyanı

Kendi çıkarları söz konusu olduğunda hiçbir kural tanımayan Amerika, dünyayı adeta kendisinin zannediyor.

şlşlşl.jpeg

Kendi çıkarları söz konusu olduğunda hiçbir kural tanımayan Amerika, dünyayı adeta kendisinin zannediyor. “Özgürlükler Ülkesi” diye anılan ABD o kadar özgür ki canı istediğinde uluslararası hukuku hiçe sayarak bir devlet başkanını kaçırıp esir alabiliyor. Venezuela lideri Maduro’yu eşiyle beraber kaçırıp gözleri bağlı, elleri kelepçeli bir şekilde sosyal medyaya servis ederek hasımlarına da göz dağı veriyor. “Venezuela’yı biz yöneteceğiz” diyen Trump; Küba, Meksika, Kolombiya ve Grönland’ı da tehdit etmekten geri durmuyor. 

Trump 18 Aralık’ta Venezuela için “Tüm enerji haklarımızı elimizden aldılar. Kısa bir süre önce tüm petrolümüzü yasa dışı olarak aldılar. Onları geri istiyoruz.” demiş ve Venezuela’da petrol sektöründe iş yapan Amerikan firmalarının “kovulduğunu” belirtmişti. Başka ülkelerin petrol rezervlerini kendi malıymış gibi gören bu hastalıklı zihniyet, sömürgeci zihniyetinden başka bir şey değildir. Bu sömürgeci zihniyet, yer altı ve yer üstü kaynaklara ulaşması yolunda önüne çıkana acımamakta ve gerektiğinde vaktiyle onlara hizmet edenleri bile ortadan kaldırmaktadır.
Savaş çıkarmakta hiçbir beis görmeyen hatta bundan beslenen ABD, Trump’ın yeniden başkan seçilmesiyle birlikte Eylül ayında Savunma Bakanlığı’nın ismini de Savaş Bakanlığı olarak değiştirmişti. Türlü bahanelerle çıkardığı ve desteklediği savaşları kendi lehine meşrulaştırmaya çalışsa da insanların artık bu yalanlara kanmadığını görüyoruz. Üstelik ABD, çoğu halkların antipatisini ve nefretini celbetmiş durumdadır. Bu kadar hırçınlaşıp sağa sola saldırması, kendisine güvenin kalmaması “en büyük terör devleti Amerika”nın çöküş alâmetleri olarak yorumlanmaktadır. 

ABD bugün petrol yüzünden Venezuela’ya yaptığını yakın geçmişte İran’a, Irak’a ve Libya’ya da yapmıştı. Kendisine hizmet etmeyen ve doları kullanmak istemeyen ülkelerde darbe yaparak onlara göz dağı vermekte ve kendince onları hizaya sokmaktadır. İşgalci “İsrail”i destekleyerek Gazze’de bebeklere dahi acımayan bu en büyük terörist; güç, tahakküm ve menfaat için her türlü barbarlığı yapmakta, başka devletleri sömürmeyi meşru görmektedir. Ondan sonra da kalkıp medeniyet iddiasında bulunmaktadır. Merhum Aliya İzzetbegoviç ne kadar doğru söylemiştir: “Bunu hiç unutma evlat! Batı hiçbir zaman medeni olmamıştır ve bugünkü refahı, devam edegelen sömürgeciliği; döktüğü kan, akıttığı gözyaşı ve çektirdiği acılar üzerine kuruludur.” 

Şahit olduğumuz üzere, dünyaya hâkim olan bu kapitalist sömürü düzeninde büyük balık küçük balığı istediği zaman istediği şekilde yutuyor. Ve bunu engelleyecek bir güç de bulunmuyor maalesef. Bizler “Dünya Hilafete Muhtaç” derken aslında bir zarureti dile getirmiş oluyoruz. Hem Müslümanlar hem de diğer mazlum halklar âdil bir sisteme -ki o da sadece İslâm’ın yönetim sistemidir- her zamankinden çok daha muhtaçlar.

Müslümanların azimli çalışmasına karşılık Allah Subhanehu ve Teâlâ’nın yardımı geldiğinde Râşidî Hilafet Devleti yeniden kurulacak; mazlumların gözyaşları sevinç gözyaşlarına dönüşecek, servetler gerçek sahiplerine iade edilecek ve küfrün karanlığından kurtulunacaktır biiznillah.   

**“Allah emrine galiptir (neyi diler ve neye hükmederse onu muhakkak yerine getirir). Ne var ki, insanların çoğu bunu bilmezler.” [Yusuf, 21]**

Hakkımızda

Linkler

İletişim Bilgilerimiz