Batı kültürü, yalnızca bir toplumun yaşama biçiminin dışarıdan görünen şekli değildir. Hayata hangi anlamın verileceğini, doğru ve yanlışın hangi esaslara göre belirleneceğini, insanın hangi amaçlar için yaşayacağını ve toplumsal ilişkilerin hangi esaslara göre düzenleneceğini belirleyen fikrî bir çerçevedir.

Zira kapitalist tüketim kültürünün etkili olduğu toplumlarda başarı; gelir düzeyi, mal varlığı, meslekî statü ve tüketim imkânları üzerinden tanımlanmaktadır. İnsanlara iyi bir hayatın daha fazla kazanmak, daha fazla servete sahip olmak, daha fazla tüketmek ve daha yüksek bir toplumsal konuma ulaşmakla mümkün olduğu telkin edilmektedir.

Eğitim sistemi, her bir insanın kimliğini ve şahsiyetini inşa eden, hayata bakışını ve yaşam tarzını belirleyen, zihniyetini ve davranış biçimini şekillendiren, hayata dair anlam ve değer yargılarını oluşturup belirli ölçü ve kaideler edinmesini sağlayan topyekûn bir kültür faaliyetidir.

1739 sayılı Millî Eğitim Temel Kanunu’nun 12. maddesinde de açıkça ifade edildiği üzere, eğitimin temeli laikliktir. Tevhid-i Tedrisat Kanunu’ndan beri Türk eğitim sisteminin temelinin laiklik ve Batı kültürü olduğu tartışılmaz bir gerçektir.

İslâm kültürü olmaksızın İslâmi bir zihniyet inşa edilemez. Çünkü zihniyeti oluşturacak ölçü, kaide ve mefhumlar bu kültürdedir.

Çünkü İslâmî kültür ve değerler yok edildiğinde, geriye sadece Batı’nın ortaya koyduğu kültür ve değerler kalacaktır. Bu sayede Batılı gibi düşünen, Batı zihniyetine sahip, hayata bakışı Batı kültürüyle şekillenmiş, ölçü ve kaideleri yalnızca Batılı ölçülerden ibaret olan ve yaşamını Batılılar gibi sürdürmeyi tek gaye edinen şahsiyet tipleri ortaya çıkacaktır.

Gençlerin ve yeni nesillerin savrulması sorunu, bir toplum için ölüm kalım mesabesinde olan sorunlardan birisidir. Zira gençlik, geleceğin teminatıdır.

Düşünmeye, sorgulamaya, okuyup araştırmaya ve üretmeye kıymet vermeyen, tarihine ve değerlerine yabancılaşmış, her türlü fikrî saldırıya karşı savunmasız, popüler kültür tarafından öğütülmüş, asosyal, apolitik, özgüvenini ve yaşama gayesini kaybetmiş bir gençlik ortaya çıktı.

Alkol ve uyuşturucu; başta gençler olmak üzere toplumun her kesimini içine çeken, suç oranlarının artmasına sebep olan ve birçok kötülüğün kaynağı konumunda bulunan sosyal bir bataklıktır.

Ancak bu yasaklara ve neredeyse her gün uyuşturucu operasyonları yapıldığına dair medyadaki haberlere rağmen uyuşturucu kullanım oranları sürekli artmakta ve kullanım yaşı sürekli düşmektedir.

Aile, bir toplumun mayası ve topluma rengini veren boyasıdır. Aile; insanın beslenme, bakım, barınak, şefkat, sevgi ve merhamet gibi temel ihtiyaçlarının karşılandığı, fikrî, duygusal, sosyal ve fiziksel gelişiminin sağlıklı bir şekilde tamamlandığı, sonraki nesillere inanç, kültür ve değer yargılarının aktarıldığı birincil yerdir.

Aileye bakış değişti; evlilikler azaldı, boşanmalar arttı ve sorunlar çoğaldı. İtibarını, saygınlığını, akrabalık bağlarını, dostluğunu, sevgisini ve merhametini yitirmiş bireyoğunları oluşmaya başladı.

Sokaklarımız, güven ve emniyet ortamı olmaktan çoktan çıkmış, adeta suç mahallerine dönüşmüştür. Artık insanlar kendilerini emniyet içinde hissetmemektedir.

Suç ve şiddet olayları o kadar yaygınlaşmış ve artmıştır ki bu durum, mahkemelerin iş yükü altında âdeta kilitlenmesine, cezaevlerinin ise kapasitesini aşacak derecede dolup taşmasına sebep olmuştur.

Adaletli olmayı ve adaleti ayakta tutan şahitler olmayı emreden bir dinin mensuplarının yaşadığı toplumlarda, en güçlü duygunun ve en öncelikli talebin “adalet” olması gerekirken, maalesef bugün adalete duyulan güven neredeyse tamamen tükenmiştir.

Geciken adalet, adalet olmadığı gibi; Batı’dan ithal edilen ve insan fıtratına aykırı kanunlardan doğan mahkeme kararları da adalet değil, zulümdür.

Artık yüzyıllar boyunca sıkı sıkıya sarıldıkları bu değerleri yitirdikleri gibi, kendilerini insanlar arasındaki en hayırlı ümmet yapan bu değerlere yabancılaştılar ve hatta bazıları bu değerlere düşmanlık besler hale geldiler.

Allah Subhanehu ve Teâlâ’nın haram kıldığı ve yasakladığı ne kadar münker varsa günümüzde bunların hepsi “çağdaşlık” adı altında aleni ve serbest bir durumdadır.

Velhasıl kendimizi manadan, hakikatten, maneviyattan kopuk, boş, anlamsız ve İslâmsız, seküler bir hayatın pençesinde bulduk.

“Bir dünya gerçeğidir ve onsuz bir ekonomi düşünülemez” gibi süslü ve saptırıcı sözlerle meşrulaştırılmaya çalışılan faiz; girdiği toplumları içten içe çürüten, reel ekonomiyi, üretimi, istihdamı sekteye uğratan, insanların çaresizliğinden ve hırslarından faydalanarak halkın emeğini sömürmenin en önemli unsurlarından biridir.

Türkiye, faizli kart sayısı bakımından Avrupa pazarında ilk sırada yer almaya devam etmektedir. Yaşam maliyetlerinin artışı ve enflasyonist baskılar, hanelerin günlük harcamalarında karta bağımlılığını en üst seviyeye taşımıştır.

Son zamanlarda yüzbinlerce insanın birikimlerini kaybettiği fon vurgunları ile gündeme gelen borsa sistemi, enkaz altında kalmış günümüz toplumunun şiddetli sarsıntılar ile sarsıldığı ekonomik alanlardan birisidir.

Ekim 2026 itibarıyla Türkiye’deki aktif şirket sayısı yaklaşık 2,5 milyon seviyesindedir. Bu şirketlerin ürettiği mal ve hizmetin karşılığı olan Türkiye’nin yıllık Gayri Safi Yurtiçi Hasılası 45 trilyon TL’yi aşmıştır. Buna karşın, Borsa İstanbul’da işlem gören şirket sayısı 619’a yükselmiştir. Borsa İstanbul’un yıllık toplam işlem hacmi ise 90 trilyon TL’nin üzerine tırmanmıştır.

Sözde kumarhaneleri kapatan devlet, resmi yollar ile gençliği ve tüm halkı adeta bahis oyunları ile kumara teşvik etmektedir.

Maalesef piyango, loto, at yarışı vb. şekilleriyle kumarın her türlüsü serbest ve yasal. Yasak olan sadece devletin kontrolünde olmayan ve vergisini alamadığı alanlar. Eğer vergisini veriyorsanız ve adına da “kumar” demezseniz, her türlü kumarı rahatça oynayabilir ve oynatabilirsiniz.

Bu sebeple işçi patronuna, patron işçisine güvenmez. Memur amirine amir de memuruna güvenmez. Alıcı satıcıya, satıcı alıcıya güvenmez. Devlet vatandaşına, vatandaş da devlete güvenmez. Her biri karşısındakinin kendisinin hakkını yiyeceğini ve kendisini aldatabileceğini düşünür. Maalesef bu düşüncelerinin çoğunda da haklı çıkar.